Kabuki

Mijn benen beginnen nu echt pijn te doen. Ik ga nog eens recht op in het stoeltje in het Kabuki (spreek je uit als kaboekie) theater te Tokyo zitten. Ondanks het feit dat ik met wat elleboogwerk een van de duurdere plaatsen heb weten te bemachtigen, is er geen ruimte voor mijn lange benen. Het gaan zitten in, is net zo lastig als het opstaan uit dit wankele klapstoeltje. Kabuki is het traditionele Japanse toneel en volgens traditie worden alle rollen nog steeds door mannelijke acteurs gespeeld. In Nederland zou deze discriminerende rolverdeling allang gesneuveld zijn tijdens een van de drie feministische golven, maar de brave Japanse vrouw heeft wat dat betreft de laatste eeuw zelfs nog geen feministisch rimpeltje op de wateren weten te creëren. En als gevolg heeft het toneelspel zo af en toe, wanneer de acteurs in de vrouwen rollen de traditionele vrouwelijk kimono’s met traditionele witte Japanse schmink op hun gezichten dragen, een hoog travestie gehalte.

Kabuki kun je vergelijken met de spelen van Shakespeare. Een sterk verouderd verhaalstijl in een voor onze generatie onbegrijpelijk engels. Ik heb geluk, want als buitenlander zit ik met een oortje in, waar het onbegrijpelijke oud Japans netjes voor mij in Engels wordt vertaald. Nu weet ik dus ook hoe een Franse Europarlementariër zich in de bankjes in Straatsburg moet voelen. De autochtone Japanners hebben minder geluk: de man naast mij zit al 3 uur naar het stuk te staren en bekende me zonnet dat hij geen flauw idee heeft waarover het epos gaat. Dus ik fluister hem de samenvatting toe: “een bekwame Samurai (soldaat met een zwaard) wordt vanwege zijn excellente vaardigheden door de Keizer tot Shogun (generaal in het oude Japanse leger) gepromoveerd. Echter deze jonge onervaren Shogun stuurt zijn leger met een onmogelijke oorlogsstrategie het strijdveld op. Het leger wint maar door de slechte strategie heeft het grote verliezen geleden. De onervaren Shogun geeft zijn beste en niets-te-verwijten commandanten de schuld en met steun van de Keizer laat hij hen onthoofden. Vervolgens gaat hij met minder bekwame commandanten, met een verslechterd moraal onder de manschappen, en met dezelfde onuitvoerbare strategie ten strijden. Bij de eerste de beste serieuze veldslag wordt het hele zooitje letterlijk  in de pan gehakt. Moraal van het verhaal: een goede Samurai maakt nog geen goede Shogun.” Dit hele spel wordt begeleid door enkele achtergrond muzikanten, die onsamenhangend geluid spelen met behulp van Banjo’s, die er eruit zien als of ze voor de aanvang van de Kabuki nog dienst hebben gedaan als mattenkloppers. Deze muzikanten zingen vervolgens op een toonhoogte het repertoire van een loopse kat, hetgeen het Japanse publiek onmogelijk maakt bij dit spel in slaap te vallen.

Als na 5 uur(!) dit treurspel is afgelopen en ik mij bevrijd heb van het Madurodam klapstoeltje, strompel ik na de lobby van het Kabuki theater. In lobby kom ik mijn buurman weer tegen. Hij vraagt of onze Nederlandse historie ook dergelijke tragisch anekdotes rijk is. Ik antwoord, “ja natuurlijk…alleen in de Nederlandse geschiedenis noemen wij onze onervaren Shogun Marco van Basten: door toedoen van zijn taktiel spelen de soladaten zodanig verkrampt alsof ze een hele middag in een kabuki theater gezeten hebben. Echter met vreemd genoeg als enige verschil dat er in Nederland op de achtergrond nog niet gejankt wordt... ”

Arno-san.

Japanners zijn brave burgers. Een brave burger zijn, betekent dat je niet in opstand komt tegen je hogere ranken en tegen het totale gedragssysteem in Japan. Ontplooiing en het laten zien van een eigen mening en levensgeluk is aan dit systeem ondergeschikt. De brave burger doet netjes wat de hogere ranken van je vragen, hoe stompzinnig de opdracht ook mag wezen.

Vorige week had ik dus mooi de nieuwe column geschreven voor “Niejs oet de 3-sprong”,  krijg ik op vrijdagavond een mailtje van de redactie: “omdat we een nieuwe drukker hebben, die de illustraties beter tot zijn recht laat komen, zou het wenselijk zijn een nieuwe illustratie te kiezen. Bovendien hebben we besloten voortaan minder lange, maar kortere en rijker geïllustreerde artikelen te plaatsen. Ten slotte – ja, er waait een nieuwe wind door de 3-sprong, hoor je het geruis? – vinden we dat jouw column over voetbal hoort te gaan.”  Godverdomme, hoor je het geruis? Een natte scheet in mijn gezicht, zullen ze bedoelen. IK, over voetbal schrijven? Volgens mij beseft de redactie in een vlaag van verstandsverbijstering niet helemaal tegen wie ze het hebben.

Erger nog, kan ik mijn hele, reeds geschreven, column wegstrepen. Dit betekent, dat ik niet mag schrijven over de mooie, slanke, sexy benen van de Japanse dames, die je door het feit dat het dragen van de minirok in Japan heel populair is, uitgebreid kunt bestuderen. Jammer, dat had de fantasie van menig clubblad lezer doen prikkelen. Zeker, nu, vanwege de nieuwe illustraties mogelijkheden, een leuk fotootje had kunnen toevoegen. Zo kan ik ook niet vertellen over de oud wereldkampioen schaken, Bobby Fischer, die zich jaren in Tsukuba heeft verstopt voor de Amerikaanse justitie. Het is wel gerelateerd aan sport, maar het is geen voetbal. Heel spijtig, dat was een heel interessant verhaal. Zo is ook mijn ervaringen met mijn eerste training Sumo-worstelen niet geschikt voor de Niejs oet de 3-sprong, da’s ook (je voelt het al aan komen) geen foebulluh. Dit alles had ik romantisch in elkaar geflanst, door het relaas in een zogenaamde flashback stijl te schrijven, terwijl ik in buurstad Tsuchiura het kijken was naar het fantastische vuurwerk tijdens een van de beroemdste festivals in Azië. Als klap op de vuurpijl was er een spreekwoordelijk link gemaakt met het vuurwerk, wat MVC 1 tegen Boalder en Serum heeft laten zien. Maar ja, dat deze derby’s gewonnen worden is natuurlijk een voetbal ABC-tje. Daar hoeft Niejs oet de 3-sprong niet mee gevuld te worden.

 Nou, hier komt ie dan, “stand-punt-JP” nieuwe stijl. Het logo wordt in een hogere resolutie gedrukt en het inhoudelijke voetbal gedeelte wil ik beginnen met het citeren van De Raggende Manne “Trap de bal, NAAR VORE, Trap de bal, Prak de bal IN HET NET...”. Ik mag dan momenteel in Japan werken, maar een brave burger zal ik nooit worden. De volgende editie beloof ik de clubblad lezer van MVC’19 gewoon een normale Stand.Jp.

In “Telegraaf”-stijl,

Arno-san.

MVC’s STAND.JP is een column die de Japanse kijk van zaken geeft op het voetbal en het reilen en zeilen daaromheen binnen de amateur voetbalvereniging MVC’19 uit Oranda(=Nederland)

Lach eens naar het vogeltje

Als je het hele jaar zo’n 7500 kilometer ten oosten van Sportpark de 3-sprong vertoeft, is de internetsite van MVC’19 een hele uitkomst om het reilen en zeilen bij ons mooie cluppie bij te houden. Mijn meest favoriete rubriek is dan ook het fotoalbum. Aan de hand van de foto’s kun je altijd goed de sfeer van alle MVC activiteiten proeven. Verder kun je zien welke mensen knapper en welke lelijker geworden zijn, wie er te diep in het glaasje heeft gekeken en of men nog geregeld naar de kapper gaat. Kortom, dankzij het fenomeen van de foto heb je niet het gevoel dat zowat het gehele Europees en Aziatisch continent tussen Tsukuba en de Breetse Peelweg ligt. Lang leve de foto, hoera,hoera, hoera!

Het maken van foto’s is in het Japanse leven diep ingebakken en het zogenaamde high-tech Japan wordt dan ook niet beter gesymboliseerd dan door de fotocamera, tegenwoordig ook wel omschreven als een mobiele telefoon zonder beloptie. Er zijn bijvoorbeeld meer fotocamerazaken in Japan te vinden dan supermarkten. Zo vroeg ik mezelf bij aankomst in Japan ook af, hoe deze grote groep van middenstanders van de gevoelige plaat voldoende brood op de plank kan krijgen. Nou, daar kom je wel achter. Tijdens mijn verblijf van 16 maanden hier in Japan zijn minstens honderd maal zo veel foto’s van mijn persoontje genomen dan in die dikke 30 jaar daarvoor. (Ik moet bekennen dat ik slechts één enkel fotoalbum heb, welk eindigt met kiekjes van mijn twaalfde levensjaar. De rest van de vereeuwigde momenten zijn in een oude schoenendoos gedumpt, waar ik eigenlijk nog nooit in gekeken heb.) Tijdens een avondje in de Japanse kroeg krijg je kramp van het poseren, als elke keer weer iemand een camera te voor schijn haalt. Aan het einde van de avond is je gezichtsveld belemmerd door de vele sterren die dankzij al dat flitsgeweld in je netvlies gebrand zijn. Nadat de Japanner de foto genomen heeft, volgt altijd hetzelfde ritueel. De Japanner draait trots de camera om, zodat de geportretteerde kan zien dat de fotograaf zodanig begaafd is dat hij het knipknopje daadwerkelijk heeft kunnen vinden.

De Japanner heeft een onverzadigbare drang om hun hele leven digitaal vast te leggen. Ten grond slag hiervan ligt misschien wel het feit dat een Japanner zich zelf geen tijd gunt om van het leven te genieten. Daardoor lijkt het wel dat het levensgeluk wordt bepaald door de hoeveelheid niet werk gerelateerde belevenissen op de gevoelige plaat vast te leggen. Het voorbeeld wat iedereen wel zal herkennen is de Japanse toerist. Deze oosterse wereldreiziger mist alle ambiance van zijn reisbestemming omdat zijn zicht tijdens elke excursie drastisch verkleind wordt doordat ze alles door de lens van een of ander apparaat bezichtigen. Dit is ook de reden waarom onze hoofdstad met al die amsterdammertjes niet het meest populairste Japanse reisdoel is. De verslaving aan foto’s bepaalt op dit moment zelfs de nieuwe verkoopstrategie van Sony’s labtops in Japan. Deze digitale stoeptegels worden niet meer als handige mobiele computers aan de man gebracht, maar als een mobiel foto- en videoboeken!

Bij het nemen van een groepsfoto in Japan komt er nog een vreemd fenomeen om de hoek kijken. Bij ons in Nederland is het lachen naar het vogeltje, “kaas” zeggen  en er dan achter komen dat je nog twee armen en handen hebt waar je al poserende geen flauw idee hebt hoe je die dingen moet houden. Met het laatste hebben de Japanners en vele andere Aziaten geen probleem; als je poseert voor een foto steek je onderarmen omhoog en met je handen maak je het V-teken. Misschien is het je nog nooit opgevallen, maar Aziaten staan altijd in deze pose op de foto. Het gekke is dat geen Japanner mij kan vertellen waar dit gebruik vandaan komt, omdat een Japanner als een robot dingen gewoon doet en zich zelf zelden afvraagt waarom hij dat in godsnaam doet. Zo hebben we dan onlangs met wat buitenlanders verschillende theorieën ontwikkeld. Sommige zeggen dat dit fenomeen van de geallieerde afstamt die na de tweede wereld oorlog met het victorieteken met de Aziaten op de foto gingen. De Aziaten hebben dit gedrag klakkeloos gekopieerd al denkende dat het “peace”-teken was. Andere zeggen dat het daadwerkelijk het vredesteken is en dat deze pose in de jaren zestig is overgenomen van de hippies. Het uitspreken van “peace” doet de mondhoeken op dezelfde manier omhoog steken als het uitspreken van “cheese”.   Hetzelfde gebeurt als Japanners het getal twee uitspreken, “ni”. In deze uitleg symboliseren  de twee opgestoken vingers het getal twee. Blijkbaar zal ik de ware reden wel nooit te weten komen.

Bij MVC’19 staan we alweer aan het begin van het volgende seizoen. Laten we hopen dat aan het einde van het seizoen de nodige elftal foto’s hebben waar de MVC-ers het V-teken maken. Wel met als belangrijk verschil met de Japanners, dat wij MVC-ers wel weten waarom we dit doen; Victorie!!!  Iedereen een sportief en succesvol seizoen toegewenst. “Cheese”.

Arno-san.

PS. Over foto’s gesproken, voor de geïnteresseerden, kiekjes van het leven van Arno-san in Japan kunnen bezichtigd worden op mijn blog: http://arno-one-dutch-too-much.spaces.live.com/

Mijn Japanse World Cup

            Van Persie verlengt subtiel de afstandpas van van Bommel naar Arjen van Robben die vrij afstevent op de Servische (of misschien wel Montenegroriaanse) keeper …dit moet hem zijn.. “Goal!!!!”… 1-0. Ik spring op van mijn gammel krukje en mijn primitief gebrul vult de hele kroeg. Mijn kangaroe imitatie door de kroeg doet het witte laken waarop de wedstrijd geprojecteerd wordt wapperen, waardoor het lijkt als of Robben, die inmiddels op de grond ligt te juichen, op een waterbed ligt te dobberen. De Servische Jasna in haar blauwe Kezman shirt trekt zich terug in een donkere hoek van de kroeg. Na afloop van de wedstrijd verlaat ze snel de kroeg, waardoor ik de kans mis om met mijn subtiele Nederlandse arrogantie nog wat zout in haar verse wonden te strooien. Engelse Chris probeert het nog om voor haar op te komen en schreeuwt door de kroeg: “A draw would have been fair!”. Ik antwoord: “Shut up, at least we score our goals ourselves!”, waarmee ik alle lachers in de kroeg op mijn hand krijg. De overblufte Chris houdt vervolgens wijselijk een half uurtje zijn mond. Beste MVC-ers, in science-city Tsukuba, een stad met vele nationaliteiten, is de WK-oorlog dan eindelijk in volle sterkte losgebarsten.

Wat een opluchting deze overwinning…. De laatste 3 weken had ik mijn hele imago al in de weegschaal gelegd. Ik loop in de kroegen rond in een officiële Nederlandse oranje Nike retro-trainingsjasje, met daaronder het blauwe Nederlandse shirt. Tjesus, is het je ooit opgevallen hoe lelijk de oranje kleur is, als je de enige bent die dat draagt. In de weken voorafgaande aan het WK was het irriteren van mensen mijn belangrijkste strategie: ik treiter de Duitsers met hun belabberd elftal, pest de Italianen met hun laffe defensief spel, zeg tegen Argentijnen dat ik hoop dat Maradonna de penalty stip niet heeft opgesnoven, plaag de Engelse met Beckham’s blauwe voetbalschoenen en het eeuwige falen als het er echt op aan komt, pest de Fransen met een kleurloos spel van hun veteranen elftal en irriteer de Schotten, Hongaren en de Belgen met hun gebruikelijke afwezigheid op het WK, enzovoort. Geen nationaliteit blijft bespaard... Deze offensieve aanpak, een kopie van onze oranje voetbal stijl, blijkt vooralsnog uitstekend te werken. Als enige Nederlander in Tsukuba moet ik het oranje vaandel hoog houden en moet ik met een felle PR campagne het Nederlandse voetbal op de Japanse kaart blijven houden.. Het Wilhelmus, wat ik uit volle borst solo mee galderde, was zover het meest luide meegezongen volkslied in de rijke kroeghistorie. Deze kunstuiting leverde zelfs een applaus van alle aanwezige Japanners op (een Japanse hand is blijkbaar makkelijk gevuld) waar Bil van Dijk jaloers op zou zijn. Nu is het hopen dat het oogsten is geblazen. Ik zie me zelf na, de zoals gebruikelijk op een toernooi in Duitsland oranje gekleurde finale, als eenling het wereldkampioenschap vieren. De Japanse openbare orde zal worden verstoord als ik in mijn uppie in een Oranje pakkie een duik neem in de fontein in het stadscentrum. Ik hoop dat tegen die tijd mijn lokale bijnaam “the crazy Dutchman” is omgedoopt naar “one Dutch too much”.

Het laatste half jaar heb ik Martin, de eigenaar van de Aussie Gaisjin (=buitenlander) bar in Tsukuba, aan het hoofd gezeurd om een projector aan te schaffen voor het vertonen van de wedstrijden. Deze Aussie, die alleen bekend is met het bestaan van de sport cricket, had geen flauw idee waar hij aan begon. Echter, zoals ik beweerde, heeft hij in het eerste weekend tot zijn eigen verbazing deze investering dubbel en dik terug verdiend. Het enige probleem met het WK in Japan is dat ik na de eerste 5 dagen al een aardig slaapgebrek heb opgebouwd. Wegens het tijdverschil zijn de aanvangstijden van de wedstrijden om 10 uur ’s avonds, en 1 uur en 4 uur ’s nachts. En zo lopen alle Gaisjins (=buitenlanders) voor het eerst net zo afgemat op het werk rond als hun Japanse collega’s. Helaas, in het geval van de Japanners niet vanwege enige voetbal gekte, maar van het maken van extreem lange, inefficiënte werkdagen en het consequent nooit opnemen van een vrije dag (Sukkels!).

Het hebben van 4 Nederlandse coaches op het WK komt mijn arrogante houding alleen ten goede. Nadat als laatste Dickie zijn eerste wedstrijd gisteravond heeft voltooid, hebben we al in totaal 10 punten uit 4 wedstrijden! Ik ben op dit moment (nog) enorm populair bij de Aussies. Na het ombouwen van mijn appartement en het downloaden van de oefenwedstrijd Nederland-Aussieland via een aanbieder uit Australië (omdat het goedkope funzige SBS6 in Nederland deze service niet verschaft), heb ik met een groep Aussie-aanhangers van de Hiddink-sekte naar de wedstrijd gekeken. Met een 1-1 eindstand, een volledig geplunderde koelkast, de broodnodige verbale overredingskracht om deze Nederlands prestatie te verdedigen en een lichtelijk deukje in mijn zelfvertrouwen heb ik deze avond overleefd.

            Eergisteren was het dan zover voor de Aussies. We hingen met de benen buiten, de kroeg was volledig gevuld, met naast de lokale Aussies en Gaisjins, ook vele luie Japanners, die om 21:30 ’s avonds hun werk al hadden neergelegd om de lokale Derby Japan-Australië te zien. Dit schandelijk wangedrag van de Japanse werknemer zal dit jaar in menig evaluatie gesprek aan de orde komen. Om mijn populariteit onder de Japanners niet in gevaar te brengen was ik door mijn afwijkende lengte genoodzaakt de wedstrijd achter in de kroeg te bekijken, alwaar ik getuigen was van het zangkoren duel tussen de eilandbewoners: “Nippon… .Nippon… .Nippon… .Nippon!”, gevolgd door “Aussie….Aussie… Aussieaussieassiiiieeee!”. In de stiltes die vielen heb ik zonder schroom de rol van dorpsgek op me genomen en vulde ik de kroeg met “Hooooolland……. Hooooolland!”. Na de eerste echte arbitrale blunder van het WK stond Japan met 1-0 voor. De ware aard van de Aussie supporter kwam boven drijven…. Vanaf dat moment hielden ze allemaal hun muil. Ondanks het feit dat ik schreeuwde “Don’t worry, the Aussies have Hiddink!”. De Aussies bleven zwijgzaam tot het moment dat de Down-Under kwam bovendrijven via Hiddink’s gouden wissel die de gelijkmaker scoorde! Dit had een grote Aussie ontlading tot gevolg en bij het zien van de vele Japanse beteuterde gezichtjes kon ik mijn gevoel voor leedvermaak helaas niet onderdrukken! Door het gespring van Aussie Tony na het eerste doelpunt, werd de projector aan het plafond zo mishandeld dat we de andere twee Aussie doelpunten op de muur naast het witte laken hebben moeten bekijken. In tegenstelling tot de Aussies, blijft de Japanse brave supporter wel trouw: ondanks een 3-1 achterstand en de tranen al bungelend over de wangen bleven ze fier “Nippon…. Nippon….  Nippon” schreeuwen. Is dat niet schattig.. Ter verwerking van het verlies wist Haruki (spreekt uit als Haloekie), de Japanse barknecht, zich achter de toog binnen een half uur van de wereld te drinken (had ik ook gedaan in dit geval). Door zijn abrupt einde van zijn werkdag moest ik even een beroep doen op mijn MVC-kantine verleden door bij te springen om de drank aan de man te brengen.

            De Japanners hebben het ook niet makkelijk. Aartsrivaal Zuid-Korea heeft gisteravond wel de eerste wedstrijd gewonnen, een gelegenheid die ik niet laat liggen om mijn potje zout verder te legen in de Japanse wonden en het Nederlandse beroemdste export product verder te promoten: “Next time it is better for Japan just to appoint a Dutch coach!”.

            Mijn PR-campagne resulteerde al tot 2 Hongaren, 1 Australiër en 1 Schot in het Oranje shirts tijdens onze eerste wedstrijd. Een aantal wat gaande het toernooi naar ik hoop blijft toenemen. En zo blijf ik alle internationale relaties, ondanks het dagelijks toenemen van dreigmails van mede Gaisjins aan mijn adres, op dit moment scherp houden. Beste Marco en John, denk eraan, jullie hebben mijn lot en aanzien in Tsukuba in jullie handen. Een simpel wereldkampioenschap, dat is toch niet te veel gevraagd?…. Voor de zekerheid, beste MVC-ers…..Mocht dit de laatste de stand-punt-jp zijn, dan is er blijkbaar iets in mijn opzet misgegaan…. leuk jullie gekend te hebben…..het gaat jullie goed..… AANVALLUH!!!!

Arno(Oranjo)-san.

P.S. Prijsvraag: hoe noem je iemand uit Montenegro? Stuur je antwoord naar: niejsoetde3sprong@home.nl

MVC’s STAND.JP is een column die de Japanse kijk van zaken geeft op het het reilen en zeilen en daaromheen binnen de amateur voetbalvereniging MVC’19 uit Oranda(=Nederland)

De Japanse keuken

En daar staat de fugu (spreekt uit foegoe) voor mijn neus. De witte transparante flinter dunne gesneden lapjes kogelvis draperen over het oosterse blauw-witte porseleinen schaaltje. Deze populaire Japanse lekkerbek heeft de nadelige eigenschap dat het een dodelijk gif tetrodotoxine bevat, dat in de eierstokken, in de spieren, in het vel en voornamelijk in de lever van deze visachtige zit. Men claimt dat dit gif 1000 maal sterker is dan cyanide, maar ja om eerlijk te zijn klinkt dat mij als een loze kreet in oren. Meer indruk op mij maakt het feit, dat je na inname van het gif de effecten na 15 seconde al begint te voelen en dat je enkele minuten later door een algehele spierverlamming stikt. Dit is dan ook de reden dat de koks die deze vissen bereiden zwaar gecertificeerd moeten zijn om de juiste organen weg te snijden. Desondanks zouden er jaarlijks in Japan nog tientallen doden vallen aan de gevolgen van het eten van deze waterrat. De halve keuken van het restaurant is leeggelopen voor de menukeuze van deze Gaishjien (=buitenlander) en staan me aan te gapen als het Romeinense publiek in het Colosseum, die kijken naar de christenen die voor leeuwen gegooid worden. Nou, daar gaat Arno dan…. ’s werelds gevaarlijkste culinaire bungy jump…. Met mijn stokjes breng ik het eerste lapje in mijn mond en begin met volle mond de secondes weg te tellen. “Een, twee, drie…..”

            De Japanners beweren dat dit een onmisbare lekkernij binnen de Japanse keuken en cultuur is en dat dit de reden is dat ze simpel weg geen verbod op het nuttige van deze kielhaai invoeren.  “vier, vijf…” Nou, maar ik proef helemaal niks. Deze gifkikker heeft geeneens smaak. De vele goedkopere en veiligere sushi heeft duizend malen meer smaak. En potverdorie wat is dat lekker zeg. Zelfs in de supermarkt heb je voor drie en halve euro een schaal sushi; een schap wat ik nog nooit overgeslagen heb. Maar dat ze beweren dat deze fugu een lekkernij is, nou …nee...

“zes, zeven,….”. De Japanse keuken kenmerkt zich trouwens door het feit dat onze vertrouwde westerse aardappel in geen velden of wegen te bekennen is. Dit culinair gat wordt dan ook enkel en alleen met de witte lijst gevuld. Bij gebrek aan een grote veeteelt op dit eiland en met de grootste koelkast met verse vis ter wereld aan de oostkant, de Grote stille Oceaan genaamd, wordt de menukaart dan ook door vis gedomineerd. Deze wordt gegrild, gekookt, gebakken en rauw gegeten. De poten van inktvissen en de krabpoten eten we hier bijvoorbeeld gewoon rauw (vraag maar aan Driekske).

“acht, negen, …..”. Het meestal magere vlees, als het al in een maaltijd verwerkt zit, heeft meestal niet zo’n volle smaak als je het vergelijkt met onze Europese lapjes en ballen. Verder gaat elke Japanse maaltijd gepaard met een mager miso soepje, een bouillon getrokken van gedroogde vis. Al met al is het een onhaalbare kaart om hier je aderen met cholesterol te laten dichtslippen. Dat is ook de voornaamste reden dat de Japanners, ondanks het feit dat ze alleen maar werken en vergeten van het leven te genieten, gemiddeld enkele jaren ouder worden dan de cholesterol slurpende westerlingen.

“tien, elf,….”. En zo snak ik dan zo af en toe naar de keuken van MVC’19. Waar Lies de Springer soep van de dag (jippie alweer tomaten) stiekem met extra veel ballen voor mij inschenkt, terwijl Carla mijn kroket in het vet smakt. Annie heeft inmiddels al de Tostie-ham-kaas voor mijn neus gedumpt en (Mar)loesje heeft mij een vers bakje sterke MVC-koffie ingeschonken. Mir komt aangehold met de door mij gevraagde mosterd, waarvan ik wist dat de laatste fles aan de andere kant van de kantine stond. Vervolgens gebruik ik doodleuk alleen de mayonaise die op de bar staat. Beste MVC’-ers, tegen deze keuken kan de Japanse keuken niet op! Zorg er dan ook voor dat de drie kantine dames Carla, Annie en Lies (dames vanuit Japan bedankt), die na vele jaren trouwe dienst, na dit seizoen stoppen, dan ook opgevolgd worden!

“twaalf, dertien…..”. Vraag me trouwens niet hoe je Japans eten moet bereiden, ik heb alleen expertise in het lezen en eten van het Japanse menukaart opgedaan. Mensen die geïnteresseerd zijn in de Japanse keuken moeten maar bij moeder Smets op de van Eyckstraat langs gaan, alwaar ik afgelopen Kerst een kookboek met de gehele Japanse keuken heb gedumpt.

“veertien en ……..vijftien” .Ik proef niks en ik voel niks….. Gelukkig heeft mijn chef van de dag zijn certificaat niet op het internet gekocht. De Japanse horeca bond voor mijn neus begint te klappen terwijl ze het welbekende Japanse goedkeurende geluid “Oooooohhh” produceren. Ik eet mijn Japans schaaltje verder leeg. Ik ben er nu zeker van, deze Japanse lekkernij heeft nul-komma-nul smaak. Erger nog, het vult geeneens mijn maag. Een illusie armer en mijn beurs een dikke honderd euro lichter. Zucht, waar is mijn broodje kroket voor 1 euro 35 met gratis mosterd.

Arno-san

MVC’s STAND.JP is een column die de Japanse kijk van zaken geeft op het voetbal en het reilen en zeilen daaromheen binnen de amateur voetbalvereniging MVC’19 uit Oranda(=Nederland)

Japans schaken

Toen ik klein was, speelde ik wel eens schaken. Maar omdat ik meestal won, wou niemand meer tegen mij schaken. Het resultaat was dan ook dat ik een schaakcomputer kreeg, zodat ik niemand hoefde te irriteren. Het enige probleem was dat de schaakcomputer mij irriteerde. Het won altijd omdat het een ongekende database aan alle standaard openingen bezat. Ik kende die natuurlijk niet en ging elke keer glansrijk ten onder tegen dit digitale kreng. Zelfs na het doornemen van 2 schaakboeken vol openingen, wist ik deze microchip niet te verslaan. En zo strandde mijn plezier voor het schaken. Het is net zoals in het voetbal, je hebt lol in het voetbalspelletje zolang je tegenstander net zoveel fouten maakt als je eigen elftal. Mijn Japanse schaakcalculator maakte nimmer en nooit een fout.

Laatst zat ik in een eigenaardig Japans kroegje naast een oud Japans mannetje aan de bar en hij probeerde allemaal mensen uit te dagen om tegen hem zijn bordspel te spelen. In Aziatisch Engels vroeg hij: “You know Japanese Chess?” Nee, dat kende ik niet. (“Ie-e, wakarimasen”) De Japanse schone die twee krukken verder zat, kende het wel, en kon zoals het alle brave Japanners betaamt geen “nee” zeggen. Een dikke 10 minuten later had ze het Japans schaakspel verloren. Zij was allesbehalve partij voor deze nestor. Ik had vanuit mijn ooghoeken meegekeken en had me zodoende snel de spelregels van het Japanse schaken meester gemaakt. Dus ik nam het voor deze dame op en liep in de val door het oude mannetje uit te dagen. Hij merkte dat ik het trucje beter door had dan zijn vorig slachtoffer, en hij ging het spelletje direct op een veel hoger niveau spelen. Een dikke 8 minuten later had ik het spel verloren. Hij deed me direct aan mijn schaakcomputer denken, alleen mijn eigen microchip heeft mij nooit voor een hele bar uitgelachen. Nick uit Australië had dit spektakel vanuit een donker hoekje in de kroeg de hele tijd gade geslagen. Nick is een zeer vreemde gast omdat hij altijd met het zogenaamde potloodventerkostuum aan, een lange regenjas met een gebreide wollen muts op zijn kop, in de kroegen zit. Hij wou zijn kunsten ook wel vertonen en daagde mij en het Japanse mannetje uit synchroon tegen hem te blind schaken. In mijn zelf masochistische toestand waarin ik die avond verkeerde zei ik natuurlijk “ja”, en 2 minuten later had de bareigenaar in het midden van de kroeg twee schaakborden in westerse stijl uitgestald. Nick, ging demonstratief met de rug naar de 2 borden zitten, en rolde zijn wollen muts met het nodige theater tot over zijn ogen af. Zo begon ik; “E2-E4”. Veertig beurten later stond ik vele witte stukken en haren in mijn hoofd armer en met de hele kroeg over mijn schouder meekijkend schaakmat. Mijn Japanse buurman stond 2 beurten later gelukkig ook schaakmat. Gniffel, weet hij tenminste ook hoe dat voelt. In schril contrast tot Nick’s gevoel voor mode was dit een fantastische demonstratie van zijn schaakkunsten. Niet zozeer vanwege zijn gave twee schaakspellen te spelen op het bord tussen zijn oren, maar vanwege het besef dat door het zichzelf opleggen van de nodige handicaps, hij het spelletje voor beide partijen leuk wist te houden.

Vrijdag 30 december won Wiel Wijnen voor de god-weet-hoeveelste-keer het individueel klassement van de MVC-Quiz. Ik heb dan ook een dringend verzoek aan de familie Wijnen: laat hem dit jaar elke morgen geblinddoekt de krant lezen, kijk naar Studio Sport, het NOS- en het RTL-journaal zonder geluid en laat hem internetten met een maandelijkse download limiet van 10 KByte. Als hij dan nog in 2006 alle quizconcurrentie kan verslaan, mag hij zich MVC’s ware quizgrootmeester noemen.

MVC’s STAND.JP is een column die de Japanse kijk van zaken geeft op het voetbal en het reilen en zeilen daaromheen binnen de amateur voetbalvereniging MVC’19 uit Oranda(=Nederland)

Op de schaal van Richter

Kwart voor zeven ‘s morgens en ik lig in bed half wakker te worden. Met een oog werp ik zo af en toe een blik op de wekker om te kijken hoelang het nog duurt voordat mijn rust verstoord wordt door die afgrijselijk rot zoemer. Plotseling begint mijn kamer te trillen, het appartement kraakt en ik word door mijn bed geschud totdat na 20 seconden alles weer tot stilstand komt. Goedemorgen Japan, een aardbeving heeft zojuist mijn wekker van zijn dagtaak beroofd. Ik moet bekennen dat na 9 maanden Japan ik er al immuniteit voor aardbevingen heb opgebouwd. Na een minuut denk ik al niet meer over het feit na, dat ik zojuist gewekt ben door een aardbeving. Sterker nog, ’s avonds wordt ik pas weer aan deze door de natuur aangeboden wekservice herinnert als een buitenlander die net in Japan is aangekomen over deze enorme levenservaring begint. Tsja, voor mijn verblijf in Japan heb ik ook maar slechts een aardbeving bewust meegemaakt. Dit was de grootste aardbeving ramp uit de Nederlandse geschiedenis, die in de nacht van 13 april 1992 opgewekt werd door de Peelrandbreuk met een kracht van 5.8 op de schaal van Richter ter hoogte van het epicentrum dat in Herkenbosch lag. Deze grote nationale ramp heeft 143 dakplannen omlaag laten komen, waarvan één een Fiat Panda raakte die nog net een de APK keuring had doorstaan. De verzekeraars waren na deze nachtbeving een bedrag van 170 miljoen guldens armer.

Na 9 maanden Japan ben ik de ervaring van tientallen zwaardere aardbevingen rijker. Het seismografisch actieve Japan heeft de pech een aandeel van 20 % in alle aardbevingen boven 6 op de schaal van Richter op onze aardbol te hebben. Aardbevingen horen hier gewoon bij het dagelijkse leven. Zo zat ik dit voorjaar met enkele Japanse collega’s te lunchen in de kantine. De hele kantine begon te trillen. Mijn collega’s aten gewoon stoïcijns door en eentje presteerde het zelfs al trillend in zijn stoel te vragen of iemand het zout kon doorgeven. De aardbevingen in Japan laten zelfs hun sporen na in nationaal cultureel erfgoed. In Europa kunnen we genieten van stenen bouwsels van Hunnenbedden, het Collosseum, Acreopolis tot en met de middeleeuwse kathedralen toe. Hier in Japan is het historisch erfgoed al snel niet ouder dan 3 eeuwen. De meeste grote historische gebouwen die door de eeuwen heen de echte krachtige aardbevingen overleven zijn van hout, welke onder een ander probleem gebukt gaan dat ze in een zelfde tijdbestek een grote kans hebben verloren te gaan in grote branden. Bijna alle historisch Boeddhistische en Shintoo tempels zijn dan ook replica’s van de oorspronkelijke gebouwen.

Met de ruim 6000 doden door de Kobe aardbeving in 1995 (7.2 op de schaal van Richter) werd het moderne Japan weer eens met de neus op de feiten gedrukt dat tegen een echte krachtige aardbeving geen mens en geen hightech gebouw bestand is. Deze seismografische activiteit wordt veroorzaakt doordat de Pacifische plaat en de Filipijnse plaat langzaam (enkele centimeters per jaar) naar beneden onder de Euraziatische plaat duiken. En precies op het punt waar deze drie actieve platen bij elkaar komen heeft de mensheid het voor elkaar gekregen een van de ‘s werelds grootste metropolen te bouwen, Tokyo genaamd. Deze stad is in 1923 voor het laatst getroffen door een “echte” krachtige aardbeving, met ruim 140.000 doden tot gevolg. Het huidige Tokyo bestaat uit een ondergrond van het meeste dichte en in elkaar verstrengelde metrosysteem op deze aardbol. Daarop is een laag van betonnen hoge bouwwerken geplaatst. Hierdoor krioelen op verschillende hoogte niveaus nog wat snelwegen. In het centrum van dit claustrofobie opwekkend geheel wonen maar liefst 12 miljoen mensen (een klein Nederland dus). Alle deskundige zijn het er over eens dat de grootste ramp van de mensheid in de 21^ste eeuw in Tokyo zal plaatsvinden. Een interessant feit is verder dat de meeste slachtoffers niet worden veroorzaakt door het instorten van de gebouwen, maar door de branden die na een krachtige aardbeving ontstaan. De krachtigste beving die deze MVC-er tot nu toe heeft meegemaakt was er eentje waar de kasten in mijn kantoor begonnen te twijfelen of ze recht op zouden blijven staan, wat nog wel grappig was om mee te maken. Wat het mij betreft hoeft mijn beving ervaring ook niet interessanter dan deze te worden. Een aardbeving van boven 7 op de schaal van Richter is het als mens onmogelijk om te blijven staan en dat lijkt me niet meer zo jofel.

Beste MVC-ers, jullie denken nu, nou Arno-san heb je geen vrolijker verhaal voor deze kersteditie van “Niejs oet de 3-sprong”. Nou, dankzij deze aardbevingen maak je ook hilarische dingen mee. Zoals de evacuatie oefeningen. Enkele weken geleden vond ik ’s morgens op mijn bureau een witte helm met de aankondiging dat ’s middags een oefening werd gehouden. Klokslag twee uur ging het alarm af, er had zogenaamd een zware aardbeving plaats gevonden. Dus ik volg de instructies die de ze netjes voor mij vertaald hadden. Zet de witte helm op je harses en verlaat het gebouw. (Gebruik niet de lift, want die ligt hoogstwaarschijnlijk in de kelder.) Elk gebouw van ons onderzoeksinstituut had een vaandel drager (een taak die gelukkig aan mijn neus voorbij ging) en hier moesten we achter aansjokken naar een groot open veld. En zo vormde zich langzamerhand een onrealistische stoet van 2000 volgzame schaapjes met een witte helm. Het leken wel die kleine mannetjes, de doeners, uit de Jim Henson’s poppenserie de Freggels. In het open veld moesten de koppen geteld worden om vast te stellen hoeveel manschappen bij deze ramp verloren gegaan zijn. Dit duurde maar liefst 2 uur. Hetgeen mij het meest verbaasde is dat je het voor elkaar krijgt om Japanners in een open grasvlakte voor 2 uur met een witte helm op hun kop kunt laten staan zonder dat er iemand klaagt. Slechts 3 personen waren minder volgzaam en stonden dit geheel met ongeloof en ontbloot bovenhoofd aan te kijken: een Italiaan, een Tsjech en ondergetekende. De volgende zaterdagmorgen was er om 8 uur een evacuatie oefening in mijn appartementencomplex. Omdat ik wekelijks rond dit specifiek tijdstip in tegenstelling tot de meeste Japanners nogal een zwaar hoofd heb, had ik het alarm systeem in mijn appartement van de muur geschroefd. Het resultaat van deze oefening was dat ondanks alle voorlichting en instructies de eerdere genoemde Italiaan, Tsjech en eigenzinnige Nederlander het leven gelaten hebben.

Beste lezers, mijn excuses voor deze alinea maar ik ben nu eenmaal ook een natuurkunde “nerd” en ik kan het niet onderdrukken om nog even te vertellen dat aardbevingen fascinerende fysische verschijnsels zijn. Aan het aardoppervlak bestaat een aardbeving uit twee verschillende golven. De zogenaamde P-golf, wat een golf is die een trilling veroorzaakt in de richting van de golf voortplanting. Als de golf van noord naar zuid beweegt, dan trilt het oppervlak ook van noord naar zuid. Deze P-golf plant zich met de snelheid van het geluid voort en is de reden dat veel mensen de ervaring hebben dat bij het begin van aardbeving ze denken dat ze de aardbeving horen aankomen. De tweede golf is de S-golf, welke veel trager is, en de richting van de trilling staat loodrecht (omhoog en omlaag) op de voortplantingsrichting van de golf. Dit is de golf die de meeste schade aan gebouwen veroorzaakt. Het verschil tussen beide golven kun je goed voelen. Dus heb ik tijdens de laatste aardbevingen het volgende simpel experiment uitgevoerd: ik tel het verschil in tijd tussen het voelen van de P- en S-golf en hierdoor kan ik afschatten op hoeveel km afstand het epicentrum ligt. (Dit is gebaseerd op het zelfde principe als het tellen de secondes tussen en zien van bliksem en het horen van de donder). Tot mijn eigen verbazing blijken deze schattingen achteraf een nauwkeurigheid van 50 km te hebben.

Inmiddels is voor MVC’19 de winterstop alweer aangebroken en kunnen we een voorlopige sportieve balans opmaken. Ons vaandel elftal zal nog het nodige natuurgeweld moeten laten zien om hun plek in de derde klas te prolongeren, maar ik heb er alle vertrouwen in. Misschien dat de dames, het twee, het vierde en of het vijfde aan het einde van het seizoen de kantine met een mooie feest aan het trillen kunnen krijgen. Het is mij ook niet ontgaan dat de prestaties van MVC 3 net zo onvoorspelbaar zijn als een aardbeving. Verder zal het mij benieuwen welk koppel tijdens de MVC Quiz voor de grootste aardverschuiving zal gaan zorgen…..

Arno-san.

MVC’s STAND.JP is een column die de Japanse kijk van zaken geeft op het voetbal en het reilen en zeilen daaromheen binnen de amateur voetbalvereniging MVC’19 uit Oranda(=Nederland)

De treinreis

Het is Vrijdagavond 30 september als ik deze column schrijf. Ik zit op dit moment al tikkend op mijn labtop in een Shinkansen. Dat is een Japanse trein die de neus heeft van een vliegtuig en een snelheid kan halen die de slakkengang van de doorsnee gele bak met blauwe strepen van de NS verre van overtreft. Een Shinkansen komt langzaam op gang, maar als hij op snelheid is dan vliegt hij over de rails. Ik ben om 18:21 vanuit Nagoya in het zuiden van Japan vertrokken en ben op weg naar Tokyo, een slordige trip van ruim 350 km. Volgens mijn treinkaartje kom ik stipt om 20:00 in Tokyo aan. Beste MVC’-ers, stipt betekent hier ook echt stipt. Als je horloge achter mocht lopen kun je hem hier altijd op het treinschema gelijk zetten. Ter vergelijking dit is een tripje van Groningen naar Maastricht in 1 uur en 39 minuten, zonder de traditionele Nederlandse vertraging.

Ik zit netjes op een gereserveerde zitplaats (wagon 6, rij 10 stoel D), wat betekent dat bij het binnenkomen ik niet met ellebogenwerk een bejaard vrouwtje, een zwangere vrouw en een blinde medepassagier hoef weg te werken om een plaats te bemachtigen. Sterker nog, op het perron hebben ze streepjes aangebracht die aangeven waar de deuren van elke wagon zullen blijven stilstaan. De Japanners staan netjes in een kaarsrechte rij achter deze streepjes. De Shinkansen stopt, de deuren gaan open en men wacht wonderbaarlijk totdat iedereen uitgestapt is voordat ze zelf in de trein stappen. Ik zelf denk dat de in- en uitstapgewoontes de beste graadmeter van beschaving zijn en in dat geval komen we er in Nederland bekaaid vanaf. Daar presteren mensen het nog om tegen de stroom van uitstappende mensen door dezelfde deur in te stappen. Laten we in deze kwestie de makers van Sesamstraat de schuld geven, die verzuimd hebben een scène van Bert en Ernie in het repertoire op te nemen, waarin in Bert tegen Ernie zegt; “Eeeernieeee, laat me nu eerst uitstappen..”

Over het gang pad van mijn wagon nummer 6 komt een vriendelijke dame met een karretje aangelopen, die de Japanse met iets vis-achtigs gevulde koeken en hotto kohie (=warme koffie) verkoopt, een luxe die in Nederland vele jaren geleden al ter ziele is gegaan. Na het drinken van de hotto kohie en de gevulde koek zit ik wel te kijken met een papieren bekertje en plastic lepeltje en bakje, en in geen velde of wegen een prullenbak te vinden. Het is hier in Japan altijd een hele toer om een vuilnisbak te vinden. Dus ik ben gedoemd mijn eigen rommel mee te nemen. Des al niettemin vind je nergens, maar dan ook nergens, straatvuil.

Het bezoek van de conductor aan je wagon is een hele belevenis. Als hij namelijk de wagon verlaat, draait hij zich nog een keer in de deuropening om, en maakt een hele diepe buiging naar de reizigers. De Shinkansen telt 15 wagons dus dat zijn 15 buigingen per ronde. Dit gedrag van de Japanse conductor doet me vermoeden dat deze mensen ook niet zosnel het treinverkeer stilleggen als ze tegen het rondje om de tempel zijn.

Maar wat heeft dit allemaal met MVC’19 te maken? Nou het volgende: in het kader van “normen en waarden” heeft het hoofdbestuur op mijn advies besloten de volgende maatregelen in te voeren, welke vanaf komend weekend zullen ingaan: 1) In de kantine worden voor de bar streepjes aan gebracht. Hierachter moet je gaan staan, rustig wachtende tot je aan de beurt bent, om een biertje of limonade te bestellen 2) Om het zwervend vuil te bestrijden rond het clubgebouw wordt er slechts één vuilnisbak op ons sportpark de 3-sprong geplaatst en wel bij veld 5. 3) Het bestuur heeft Mir bereid gevonden tijdens thuiswedstrijden glimlachend met een koffiekarretje langs het publiek te lopen. 4). Na afloop van de wedstrijd zijn spelers verplicht een diepe buiging naar scheidsrechter te maken. 5) Het eerste elftal zal langzaam op gang komen en de rest van de competitie als een Shinkansen op volle snelheid haar tegenstanders overdonderen.

We rollen het centraal station van Tokyo binnen. Ik kijk op mijn horloge en ik zie dat mijn uurwerk niet achterloopt, “Made in Japan”…

Arno-san.

MVC’s STAND.JP is een column die de Japanse kijk van zaken geeft op het voetbal en het reilen en zeilen daaromheen binnen de amateur voetbalvereniging MVC’19 uit Oranda(=Nederland)

Zomertijd

De kroegen in Japan hebben geen sluitingstijd en dat maakt het mogelijk dat je elk weekend een van de grootste Japanse rariteiten kunt meemaken. Om 4 uur ’s ochtends staat de zon al boven de horizon en is het dag. Het grootste gedeelte van Japan ligt zuidelijker dan Europa, wat betekent dat de dagen ’s zomers veel korter zijn dan in het Breetse. Het gevolg is dat het zelfs op de langste dag van het jaar om kwart over zeven ’s avonds al weer donker is. Zo worden ’s nachts twee uren van kostbaar zonlicht verpest, welke beter in de avonduren gebruikt zouden kunnen worden. Dus de lokale MVC-er vraagt aan de Japanners waarom ze hier geen zomertijd invoeren, door de klok één of zelfs twee uur vooruit te zetten. De Japanners kijken je dan als een botsauto aan en antwoorden dat de tijd de tijd is en dat je tijd toch niet zomaar mag veranderen. En zo blijven de Japanse zomeravonden donker…… Rare jongens, die Japanners.

Tijdens de zomertijd zoekt men hier verkoeling in de eerder genoemde niet-sluitende kroegen. In Tsukuba Science City zitten (en in sommige gevallen hangen) voornamelijk buitenlanders aan de bar. Met buitenlanders bedoel ik in dit geval de niet-Japanners. Zo vliegen alle talen over bar. Maar een van de universele gespreksonderwerpen wordt zelfs hier gebezigd: SAKKAA (voetbal). Wonderbaarlijk feit is dat het Nederlandse voetbal wereldwijd allesbehalve vergeten is. De Japanners spreken over het Rotterdamse Feijoenorudo waar hun eigen Ono speelt. (Op de Japanse tv wordt op de zondagavond in 2 minuten de Europese topper Real-Barca samengevat, die wordt gevold door een samenvatting van de Graafschap-Feijenoord met een duur van maar liefst 10 minuten.) De Zuid-Koreanen kunnen mij vertellen dat Chuus Chieding met zijn pee-es-fu in de Champions League twee fantastische halve finales heeft gespeeld tegen een of ander cluppie uit Italië. Een Australiër was ’s nachts twee en half uur zoek in de kroeg omdat hij thuis voor de tv de FA cupfinal; Venthemen tegen Burkkemp, rechtstreeks wou zien. Een Zuid-Afrikaan kon mij mededelen dat Ven Besten sinds een klein jaartje bondscoach is van het Nederlands elftal. De voormalige Oostblokkers zweren bij de speelstijl van het Nederlands elftal (Blijkbaar hebben ze het EK2004 niet gezien. Dit zou best kunnen, want alle niet-Nederlanders kunnen zich “De Wissel” ook al niet meer herinneren. Dus laten wij dat voorbeeld ook maar volgen.) Maar het mooiste van alles zijn onze Oosterbuurtjes, die als het SAKKAA en de Mannschaft ter spraken komt, zwijgen als het graf. Die stilte klinkt als muziek in de oren.

De meningen uit de niet voetbal naties zijn misschien nog het interessantste. Een Canadees en een Amerikaan begrepen de voetbalspelregels niet: waarom mag er maar beperkt gewisseld worden? Het tijdig kunnen inzetten van verse krachten maakt het spel toch alleen aantrekkelijker voor het publiek, anders zou ijshockey een verdomd saaie sport zijn. Waarom is er maar één scheidsrechter en worden de tv beelden niet gebruikt bij de arbitrale beslissingen? Er zijn zoveel cruciale, foutieve, duperende beslissingen van scheidsrechters? In de NBA worden deze nieuwe technieken al jaren succesvol toegepast. Wat is de lol aan spelers die theatraal als mietjes op de grond liggen te creperen en met het neppen van een blessure het spel enkele minuten stil weten te leggen. Waarom hebben ze geen regel dat bij een blessure een speler verplicht 5 minuten aan de kant moet worden behandeld en dan pas weer het veld in mag; dan heeft het immers voor een speler geen zin meer om een blessure te neppen want daar dupeert hij alleen zijn eigen elftal mee? Waarom hebben ze geen tijdstraffen voor spelers, want een speler met een gele kaart wordt voor dezelfde overtreding minder snel bestraft dan een speler zonder een gele kaart op zak. Dus die gekke Noord-Amerikanen vragen waarom deze simpele regels niet worden toegepast om het voetbal aantrekkelijker te maken? De voetbal naties antwoorden dan, dat de voetbalregels voetbalregels zijn, en je kunt toch niet zomaar voetbalregels veranderen…………….. Rare jongens, die voetballers.

De zomertijd van MVC’19 kenmerkt zich door het allesbehalve praktiseren van het schoppen tegen een bal. De enige MVC activiteiten zijn het proberen te rekken van de sluitingstijd van de kantine tijdens de kaderfeestavond, het uitlaten van de eFjes, Eetjes en Deetjes op de MVC-jeugdkampen en het gebruikelijke ruzie maken over de nieuwe indeling van de elftallen. Op het werk zit ik naast een klein Japans mannetje, Sonobe-san (1meter 56 hoog en 49 kilo zwaar), die elke werkdag tijdens de lunch een voetbaltraining van een uur heeft en op zaterdagmorgen het standaardelftal van ons onderzoeksinstituut vertegenwoordigt als vaste diepe spits. Mijn vraag aan Sonobe-san was of ze met het warme weer geen zomerstop hebben. “Hoezo? Voetballen jullie in Nederland dan niet in de zomer? Dus jullie voetballen voornamelijk in de herfst en ’s winters bij regen en guur weer op slechte velden of zelfs in de modder met de onzekerheid dat elke week de wedstrijd zomaar kan worden afgelast? Waarom voetballen jullie niet wanneer het mooi weer is?” Tja, ik keek Sonobe-san als een botsauto aan en antwoordde: “Zomerstop is zomerstop en je kunt toch niet zomaar de zomerstop afschaffen”………….. Rare jongens, die Nederlandse voetbal vogels.

In september begint het nieuwe seizoen al weer en mag MVC’19, met o.a. een eerste elftal in de derde klasse, tegen de bal gaan trappen volgens de vertrouwde voetbalregels. De trainingen in de avonduren zijn bij het uitkomen van deze “Niejs oet de 3-sprong” al weer hervat. Een groot geluk voor ons MVC’ers is dat men niet gedurende de lunch hoeft te trainen en dat we voorlopig de veldverlichting in de avonduurtjes uit kunnen laten. Leve de zomertijd! Dan blijven we hier in het Japanse rijk van de vroege zonsopgang en –ondergang genieten….

Arno-san.

MVC’s STAND.JP is een column die de Japanse kijk van zaken geeft op het voetbal en het reilen en zijlen daaromheen binnen de amateur voetbalvereniging MVC’19 uit Oranda(=Nederland)

De victorieuze Kamikazewind van MVC’19

Mongolen kunnen al zittend op een paard slapen. Of deze vaardigheid de reden is dat de Mongolen in 13^de eeuw een groot deel van Oost Europa en Zuid-Oost Azië wisten te veroveren weet ik niet. Maar op zee heeft dit trucje hen in elk geval niet kunnen helpen. Zo vertrok mongolenleider Khan in 1274 met zijn vloot vanaf de kust van Korea met als doel Japan te gaan veroveren. Khan verloor de strijd, niet vanwege het heldhaftig verzet van de Japanners, maar vanwege het feit dat zijn vloot een tyfoon op de Japanse zee tegen kwam. Het restje Mongolen, waaronder Khan zelf, die dit natuurgeweld overleefde, werden letterlijk door de Japanners een kopje kleiner gemaakt. De Mongolen, toch een tikkeltje geïrriteerd door dit verlies, probeerde het in 1281 nog een keer. Dit maal werd het zekere voor het onzekere genomen, en dobberde de Mongolen meer dan goed voorbereid met een vloot van maar liefst 100.000 soldaten richting Japan. Een Mongool stoot zich immers geen tweede maal aan dezelfde steen…. Jammer dan, na aanvankelijk aan de winnende hand te zijn tegen de Japanners, hadden de Mongolen het simpele detail over het hoofd gezien, dat ze weer het tyfoonseizoen hadden uitverkoren om de plas over te steken. Het resultaat was dat een volgende tyfoon de totale Mongoolse vloot vernietigde. Zo weerstonden de Japanners de Mongoolse aanvallen tot tweemaal toe. Deze laatste gelukkige tyfoon ging met de naam de Kamikazewind de Japanse geschiedenis in. (Een kleine zeven eeuwen later kennen wij in het westen de term voornamelijk van de suïcidale Japanse Kamikazepiloten).

Aan deze Kamikazewind moest ik denken tijdens de ontknoping van de lokale voetbal competitie van mijn Japans cluppie, dat wonderbaarlijk ook de rood-witte clubkleuren verdedigt. Dit cluppie luistert naar de naam Tsukuba Sakkaa (=voetbal) Club of zoals het in de Kanto-volksmond gewoon TSC’19 wordt genoemd. Onverslagen aan kop van de ranglijst stond echter Tsu Venimas, een club gelegen tussen de rijstvelden aan de rand van de grote metropool Tokyo. Een bikkel harde ploeg waarin alleen spelers geselecteerd worden die al staande in een rijstveld kunnen slapen. Toen ik hier in april arriveerde stond het eerste van TSC’19 slechts op de gedeelde vierde plek met maar liefst 11 punten achterstand op het grote Tsu Venimas. Met nog slechts 6 wedstrijden te gaan, een ogenschijnlijke onoverbrugbare opgave.

Echter, het derde van TSC’19 gaf het goede voorbeeld. Onder de hoede van de de grote karate meesters Smollimas, Mottjeneusmas, Sumimoep en Lemko, werden de gakusei (leerlingen) van het 3^e elftal de oosterse kunst van het omzetten van de wil van de menselijke geest in daden aangeleerd. Met deze verworven geestbeheersing wist het derde met een ijzeren discipline elke stugge verdedigen met blote voet, hand en/of hoofd als een stoeptegel te doorbreken. Het derde werd dan ook ruim voor het einde van de competitie glansrijk kampioen.

Deze prestatie nam Lossie, trainer van het eerste van TSC’19, als voorbeeld om z’n jongens op scherp te zetten. De eerste opdracht was om op eigen bodem het onoverwinnelijke Tsu Venimas in de eerste onderlinge krachtmeting van de competitie te verslaan. Deze wedstrijd was vanwege het extreem lange regenseizoen tot in de laatste weken van de competitie uitgesteld. Lossie’s opzet slaagde: de Tsu Venimas strijders werden vermorzeld door de plotseling opgestoken Kamikazewind die het vaandel elftal van TSC’19 wist te blazen. Hoge bomen vangen veel wind, alleen na deze wedstrijd was de grote Tsu Venimas boom geknakt en niet meer dan een Bonzaiboompje geworden. Een boompje dat vervolgens door de andere ploegen in de Kanto regio stuk voor stuk een kopje kleiner werd gemaakt. TSC’19 bleef met de wind in de rug de winnen. Zelfs van de tegenstanders als “Egchte hel” die om voor een tegenbriesje te zorgen de hulp van de broertjes SARS in geroepen hadden. De broertjes sliepen echter al staande tijdens de wedstrijd en TSC’19 wist door de overwinning op Egchte hel de leidende positie in de ranglijst, met nog een wedstrijd te gaan, in beslag te nemen. Het laatste obstakel was de uitwedstrijd tegen Tsu Venimas op de dag van de Lieve Moeders, wat traditioneler wijze hier in Japan gevierd wordt met het zogenaamde Ni-ëns Festival. Voor de ogen van 800 toeschouwers voltrok zich op de Haciënda watervlakte een zenuwslopende zeeslag. Mennen-san, die naast zijn voetbal carrière drie dagen per week wijdt aan zijn Sumiworstel vaardigheden, scoorde de 1-0. Bersu-san, wist vlak voor de Japanse thee de score in het voordeel van TSC’19 met 1 op te hogen. Na de rust wist Tsu Venimas binnen enkele minuten tot 2-2 te komen. De vermoeidheid sloeg toe en TSC’19 wankelde. De staande slaaptrainingen van de Venimas-strijders in de rijst velden bleken hun vruchten af te werpen, de gevreesde krijgers bleken aan de windende hand. Jammer dan,… de Tsu Venimas strijders hadden het simpele detail over het hoofd gezien, dat het natuurgeweld MVC’19, eh… sorry ik bedoel TSC’19, wederom goed gezind was. Voor de tweedemaal dit seizoen zag het Tsu Venimas de Kamikazewind opzetten: twee enorme windvlagen van, zoals de naam het al zegt, Wij-hers-san liet de Tsu Venimas vloot zinken.

Nou zo’n volksfeest heb ik nog nooit meegemaakt. Sake en Bierro stroomde in overvloed. De helden werden op een grote SLV Splingel wagen, die op werkdagen functioneert als de lokale Japanse geitenmelkkar, naar Tsukuba terug gereden, terwijl de mensen langs de kant van de weg Sakura bloemen toewierpen. Volgens oud-Japanse traditie werd trainer Lossie met Louis-san’s Samurai-zwaard ontsnort. De TSC’19 helden werden in hun clubgebouw “de 3-windengong” door de Keizer uit het naburige Babranto regio gehuldigd. Vervolgens werd een eindeloze triomftocht langs kroegen als Deri-enekoe, Poloebaroe gevoerd. Als laatste werd de feesttempel van het Ni-ëns festival aangedaan. Als klap op de vuurpijl vroeg TSC’19 kampioen Roy Jappan zijn geisha Yvonda ter huwelijk. Het feest ging door tot diep in de nacht totdat alle sakkaa helden al leunend en hangend tegen de bar stonden te slapen. Nadat de alcoholdampen na een week feesten waren opgetrokken en de Kamikazewind weer was gaan liggen, hebben we op 20 mei met de hele regio een heuse receptie gehouden voor de kampioenen van het eerste en derde van TSC’19. Vanaf heden is deze dag uitgeroepen tot de nationale Kamikazefeestdag.

Helaas, dat jullie lezers in Maasbree dit allemaal niet hebben kunnen meemaken. Maar, ja, één advies, slapen kun je het beste liggende doen en zo kan ik het beste dromen over de behaalde kampioenschappen……..

Beste MVC-ers, proficiat!

Arno-san